Hayat ve Amaç

İster genç ister yaşlı olalım, her sabah bizi yataktan istekle kaldıracak mutlaka bir sebebimiz olmalı.Amaçlar koymalıyız hayatımıza.Tek bir amacımızın olması da yetmez.Çünkü o amaca ulaştıktan sonra bir bakmışız boşluğa düşüp,hayatı anlamsız bulmaya başlamışız.

Bu durumun en güzel örneği ömürlerini tek bir şeye adayan Apollo astronotlarının durumudur.Amaçlarına ulaştıklarında hayatlarında olmadıkları kadar mutlu oldular.Fakat dünyaya döndüklerinde aralarından depresyona girenler oldu.Yapmayı düşledikleri şeyi yapmışlardı.Artık amaç edindikleri hiç bir şey kalmamıştı.Düşünsenize, insan daha ne amaçlayabilir ki aya gittikten sonra.

Hiçbirimizin aya gitmek gibi büyük bir amacı olmasına gerek yok.Aslında amaçlarımızın her zaman elle tutulur olması da şart değil. Çocukları sevindirelim mesela bir gün. Onların küçücük yüreklerindeki  sevinci görmek amacımız olsun.Ya da bir muhtaca yardım edelim başka bir gün.Yolda gördüğümüz bir engelliye destek olalım.Sokak hayvanlarını besleyelim.Yüzlerindeki mutluluğu görmek,almadan vermenin hazzını yaşamak olsun amacımız.
İşte o zaman insan olduğumuzun farkına varır, yaşama sevincimizin katlanarak arttığını görürüz.

Helen